Het binnenoor, met het slakkenhuis
Het binnenoor bestaat uit een aantal met vocht gevulde holten en buizen. De vorm lijkt wel op een slakkenhuis en zo is het ook genoemd. Alleen gebruikt de dokter natuurlijk een wetenschappelijker naam: cochlea.

De kanalen in het slakkenhuis bevatten ongeveer 20.000 microscopische kleine haarcellen. Ze zetten geluidstrillingen om in zenuwimpulsen: elektrische stroompjes. Via de gehoorzenuwen gaan deze impulsen naar de hersenen en daar pas ‘horen’ we het geluid.

Deze haarcellen behoren zeker tot de wonderen van het menselijk lichaam. Elke haarcel is gevoelig voor bepaalde frequenties en geeft alleen een impuls af als de frequentie binnen dit bereik ligt. Andere geluiden worden als het ware ‘gefilterd’. Dit maakt het mogelijk zo veel verschillende geluidsnuances te horen, uiteenlopend van een spinnende kat tot het majestueuze geluid van een symfonie van Beethoven uitgevoerd door een compleet symfonieorkest in het Concertgebouw.

Maar let op: na blootstelling aan overmatig lawaai hebben haarcellen rust nodig om te herstellen. Gebeurt dat niet dan sterven ze af. Er worden geen nieuwe haarcellen aangemaakt. En dat leidt onherroepelijk tot gehoorverlies. Gehoorbeschermers zijn dan in veel gevallen ook geen overbodige luxe. Het is ook oppassen met koptelefoons of MP3-spelers.

In het binnenoor bevindt zich ook nog het evenwichtsorgaan, waardoor we ons in een ruimte kunnen oriënteren en rechtop kunnen blijven staan.